Pedagogika J.Korczaka - "Nie ma dzieci - są ludzie (...)"

 Janusz Korczak wkroczył do pedagogiki jako lekarz i zawsze nim pozostał. To właśnie z medycyną łączył swoją koncepcję pedagogiczną. Rozwój fizyczny dziecka traktował jako podstawę swojej pracy wychowawczej. Dzięki temu doskonale rozumiał przeżycia dzieci. Obserwował zachowania dzieci, ich zabawę, naukę, notował, co dzieci mówią np. o swojej rodzinie, o sobie, o rówieśnikach. Był również diagnostą, który tworzył własne narzędzia.

W literaturze J. Korczak przytaczany jest jako przedstawiciel wielu różnych nurtów pedagogicznych, takich jak pajdocentryzm, pedagogika serca, antypedagogika, a także pedagogika alternatywna i krytyczna, czy też pedagogika społeczna.

J. Korczak niezmiennie głosił tezy, że dziecko jest osobą i jak każdy ma niezbywalną godność, ma prawa i swoje miejsce w rodzinie, w szkole, społeczności lokalnej, w społeczeństwie - godność dziecka, prawa dziecka, dziecięce obywatelstwo. 

Źródło:

Korczakowskie narracje pedagogiczne, Barbara Smolińska-Theiss