Pedagogika M.Montessori - szacunek, wolność, miłość do świata

 Pedagogika Montessori to szeroko pojęty naturalizm pedagogiczny (humanizm i personalizm) - swoboda w wychowaniu. 

Maria Montessori rozumiała wychowanie jako wpieranie dziecka przez opiekuna. Celem było uzyskanie przez dziecko samodzielności, niezależności, ale także wypracowanie postawy odpowiedzialności i miłości do świata. 

Podkreślanie faktu, iż człowiek tworzy samego siebie jest istotną kwestią, centralną w pedagogice M. Montessori. Opracowała taką koncepcję pedagogiczną, która pokazała jak to osiągnąć - właściwie przygotowane otoczenie.

Zadaniem rodziców i pedagogów jest stworzenie dzieciom takiej przestrzeni, żeby ta sprzyjała rozwojowi dziecka.  Według M. Montessori otoczenie powinno stymulować dziecko do aktywności. W literaturze został zaprezentowany podział pomocy dydaktycznych:

• pomoce do praktycznych ćwiczeń dnia codziennego (wiązanie, zapinanie, składanie, przelewanie, czyszczenie, miotełki, szufelki, ściereczki),
• czerwone beleczki, brązowe schody, różowa wieża, cylindry, kolorowe walce, trójkąty konstrukcyjne, bryły geometryczne, tabliczki, dzwonki,
• wrzeciona do przeliczania, czerwone kółka, kolorowe perełki, karty liczbowe, 
• szorstkie litery, ruchomy alfabet, ilustracje z podpisami, małe książeczki, symbole językowe (części mowy),
• globusy, puzzle, części świata, kontynentów.

M. Montessori uważała, że to człowiek sam odpowiada za swój rozwój i jest on zarazem istotny w planie Bożym, gdyż ma misję w tworzeniu "supernatury" i ładu moralnego na Ziemi. Stąd też twierdzenie o wychowaniu z perspektywy zadań stojących przed człowiekiem jako aktywność samowychowawcza, odpowiedzialność w kształtowaniu cywilizacji i kultury. 

Źródło:

Zrozumieć Montessori. Czyli Maria Montessori o wychowaniu dziecka, M. Miksza